An infinite woman

In 1925 werd de Mangbetu-vrouw uit het noordoosten van Congo het virale campagnebeeld van La Croisière Noire, een koloniale propaganda-expeditie dwars door Afrika, gesponsord door autofabrikant Citroën. Negen jaar later begon de bouw van de Brusselse Citroën-garage, een vlaggenschip dat zowel auto’s als het idee van imperiale verovering promootte. De site is nu omgevormd tot het museum Kanal dat opent met de tentoonstelling An infinite woman. Die onderzoekt in twee delen hoe het beeld van de Mangbetu-vrouwen tot een koloniaal symbool uitgroeide én hoe kunstenaars van Afrikaanse afkomst dat beeld tot vandaag omkeren en het zich opnieuw toe-eigenen.

Het eerste deel is een archiefonderzoek dat toont hoe Mangbetu als een "etnografische fetisj" viraal gingen en in het Westen als een soort meme avant la lettre werd geconsumeerd, in tijdschriften, tentoonstellingen en films. In het tweede deel doorbreken kunstenaars uit de Afrikaanse diaspora – zoals Raphaël Barontini, Sonia Barrett, Roméo Mivekannin, Faith Ringgold, Barbara Walker en Carrie Mae Weems – het algoritme en eigenen ze zich de beelden en archieven opnieuw toe.

De ondertitel verwijst naar Venus in Two Acts (2008) van cultuurhistoricus Saidiya Hartman. De tentoonstelling is geïnspireerd door dat invloedrijke essay over de post-slavernij-samenleving, en viert de grenzeloze Zwarte vrouwelijke verbeelding in het verzet tegen het toxische van de koloniale beeldvorming. Bovenal is An infinite woman een oefening in het trotseren van zwaartekracht: het volle gewicht van het koloniale verleden erkennen, maar weigeren dat het vandaag onze samenleving nog bepaalt.

Kunstenaars: Agneskena, Raphaël Barontini, Sonia Barrett, Agnes Lalau, Simone Leigh, Roméo Mivekannin, Nontsikelelo Mutiti, Lorraine O’Grady, Magdalene Odundo, Temitayo Ogunbiyi, J.D. ‘Okhai Ojeikere, Mimi Ọnụọha, Frida Orupabo, Faith Ringgold, Ethel Tawe, Carrie Mae Weems, Barbara Walker.