Nora (Gentbrugge, 2000), Laurice & Nora (Gentbrugge, 2010), Nora (Gentbrugge, 2016)

"Het trauma van de catastrofe van 1915 blijft tot op vandaag de Armeense gemeenschappen wereldwijd bepalen en achtervolgen. Dat manifesteert zich niet alleen op politiek-historisch vlak, maar ook op een Proustiaanse manier. Een persoonlijke herinnering die je dacht vergeten te zijn, kan plotseling weer naar boven komen." Mekhitar Garabedian, 2018.

In deze drie scènes van kunstenaar Mekhitar Garabedian zien we zijn moeder Nora Garabedian en grootmoeder Laurice Karaguezian het Ottomaanse gerecht 'sarma' maken. Het bereiden van dit typische gerecht is geen sinecure. Het vullen en rollen van de wijnbladeren verreist uren werk rond de tafel, een taak doorgaans voorbehouden aan vrouwen. Terwijl ze het traditionele gerecht uit hun cultuur klaarmaken, kijkt zijn moeder naar Vlaamse televisiezenders. Op die momenten vult de Gentse woonkamer van de familie Karaguezian-Garabedian zich met de gemengde gevoelens en ervaringen die migratie met zich meebrengt.

De drie scènes komen uit zestien jaar aan opnames die Mekhitar Garabedian maakte met drie verschillende videoformaten: Hi8, DVCAM en HD. Geïnspireerd door het werk van filmmaker Chantal Akerman toont Garabedian hoe vertrouwde tradities uit het verleden blijven voortleven in het heden en houvast en geborgenheid bieden. Zowel het in beeld brengen van het dagelijkse leven van zijn moeder én grootmoeder als het intergenerationele aspect zijn voor hem van groot belang. Met het werk verwijst hij naar de verschillende migratie-ervaringen van zijn familie. Garabedian wil begrijpen hoe het verleden het heden vormgeeft, de dingen die ze gedwongen achterlieten maar ook de sporen die ze meedroegen via cultuur, taal of eten.