Twee revoluties per dag

"Door hun uitzonderlijke bestendigheid zijn kunstwerken de meest wereldse van alle tastbare dingen. Hun duurzaamheid blijft vrijwel onaangetast door het corroderende effect van natuurlijke processen, omdat ze niet onderhevig zijn aan het gebruik door levende wezens – een gebruik dat, verre van hun eigenlijke doel te verwezenlijken (zoals het doel van een stoel wordt verwezenlijkt wanneer men erop gaat zitten), hen juist kan vernietigen." Hannah Arendt in The Human Condition in 1958.

In 2018 werd Sophie Nys gevraagd een kunstwerk te ontwerpen voor een nieuw politiegebouw in Zürich. Haar voorstel bestond uit drie delen: 12 klokken, een "wensgat" in de muur en een gevelinscriptie van het exacte tijdstip waarop de eerste klacht ingediend zou zijn. Het voorstel eindigde als tweede en werd vervolgens alsnog deels uitgevoerd en getoond als Twee revoluties per dag. Die titel verwijst naar de twee dagdelen die samen een etmaal vormen. Een van de klokken maakt vandaag deel uit van de collectie van Kanal.

Voor de productie werkte Nys samen met traditionele Zwitserse klokkenmakers. De oranje randen van de op het eerste gezicht alledaagse kantoorklokken verwijzen naar de strepen op politieauto's in Zürich. De zwarte boogvormen die de uren markeren, zijn precieze afdrukken van Nys' middelvinger.

In de context van het politiegebouw refereren de klokken aan "tijd" als centrale maatstaf voor gevangenisstraffen: de strafduur bepaalt de periode van vrijheidsbeneming. De middelvinger verwijst zowel naar een vingerafdruk, een belangrijk politie-instrument, als naar een opgestoken middenvinger: een symbool voor verzet. In een tentoonstellingscontext is de klok niet enkel een tijdmeter, maar ook een metafoor voor arbeid, het ritme van de maatschappij en de sporen die tijd op mensen nalaat. Dit in scherp contrast met klokken en kunstwerken, die onaangetast lijken door de tijd.

Dit werk kwam tot stand in samenwerking met Galerie Greta Meert.