FAÇADE: Anne-Mie Van Kerckhoven

Bijna mythische wezens, jong en oud, spelen op straat. Een harlekijn roept zowel de populaire cultuur van de Brusselse cafés van de beroemde Lange Jojo op als de vele facetten van de identiteit van de stad. Talrijke straffe vrouwen nemen centrale plaatsen in en stellen machtsverhoudingen aan de kaak; ze dansen ook vrolijk in de parken als godinnen van de natuur. Een schim vertegenwoordigt de chaos van het verkeer of ook de gespannen sociale verhoudingen.

Al deze personages vormen een grote metaforische parade die verwijst naar de geschiedenis van Brussel, zoals de rol van Brussel in de surrealistische beweging en het café Goudblommeke in Papier waar kunstenaars elkaar ontmoetten. AMVK put uit folklore en speelt met verwijzingen naar Brussel als broeinest van alchemie, artificiële intelligentie en geschiedenis van kunst en architectuur.

De kunstenares voegt aan deze nieuwe inspiraties fragmenten toe van haar eigen werk en ook van verzamelde beelden die zij manipuleert. Haar toets van fantasie toegepast op een perspectiefstudie van de Vlaamse renaissance schilder en architect Hans Vredeman de Vries uit 1583 roept de kruising op tussen het materiële en het spirituele, het micro en het macro, het hoge en het lage.

Het patroon in het midden van het werk verwijst naar een mandala, een symbolisch ritueel patroon ontworpen door de Zwitserse architect en denker Max Bill in de jaren 1930, waarover hij schreef: "Bevindt het universum zich niet in ons?" En Brussel, bevindt zij zich niet in ons? De FAÇADE van AMVK verkent hoe mythen, herinneringen en de streek een stad vormgeven, hoe deze infrastructuur de stadsbewoners beïnvloedt en hoe zij op hun beurt de stad zelf veranderen.

Het werk is deels trompe l'œil, deels knipoog, en ziet tegenstellingen tussen chaos en orde, logica en mystiek, erotiek en technologie geleidelijk vervagen.