Dissonant

"Een aantal van mijn werken zijn bijna performatief gefilmd, als één plan sequence met heel weinig montage en vaak op pellicule. Ik werk bijvoorbeeld met vijf rollen van tien minuten, er wordt vijf keer gefilmd maar niet gemonteerd, één van die vijf keren moet goed zijn. Dat geeft een bepaalde spanning, als bij een performance. Het is net alsof je op scène gaat, maar zonder publiek dan." Manon de Boer, 2022.

In de film Dissonant zien we danser Cynthia Loemij aandachtig luisteren naar Sonate No.2 voor viool solo van de componist Eugène Ysaÿe uit 1923. Loemij heeft een sterke herinnering aan dat stuk uit de eerste voorstelling die ze bij het gezelschap Rosas danste. Aan het eind van de sonate stort ze zich plotseling in een reeks bewegingen, een twee minuten durende choreografie die ze zonder muziek uitvoert en telkens herhaalt. De choreografie wordt deels onderbroken door zwarte passages, de momenten waarop Manon de Boer de 16mm-film verwisselt. De lengte van de filmrol bepaalt de montage, en door de korte afwezigheid van beeld ontstaat er een spanning die puur via de dansgeluiden Loemij's aanwezigheid oproept.

Manon de Boer is geïnteresseerd in fysieke herinneringen of hoe dansers zich choreografieën, bewegingen en gebaren via hun lichaam herinneren. Ook onderzoekt ze de creatieve mogelijkheden van herhaling. Dissonant is een soort geheugenspel, waarin de danser eerst aandachtig luistert om vervolgens een "geïnternaliseerde" partituur te volgen. Het nodigt uit tot een vorm van lichamelijk luisteren waarbij muziek wordt opgeroepen zonder aanwezig te zijn. Anderzijds vormen de geluiden van de bewegingen en ademhaling een alternatieve muzikale partituur. Loemij herhaalt de danssequentie zes keer. Door die herhaling worden de subtiliteiten en variaties van haar choreografie extra zichtbaar.