one, two, many

"De stem is voor mij op veel manieren een onderwerp. Doordat ik vaak voice offs gebruik, werd de stem een ding op zich in de film, een stem zonder lichaam. Zo kwam ik op vragen als: Waar bevindt de stem zich eigenlijk? In het lichaam of erbuiten? Bestaat ze zonder dat iemand tegen je spreekt? Dat vormde mee het uitgangspunt voor one, two, many, een filmisch essay over de stem." Manon de Boer, 2022.

De film one, two, many bestaat uit drie performances die met elkaar verbonden zijn door thema's als het lichaam en luisteren. In het eerste deel, one, speelt fluitist Michael Schmid een stuk van István Matuz gebaseerd op circulaire ademhaling. In het tweede deel, two, beschrijft een voice-over de stem van semioticus en filosoof Roland Barthes in zijn eerste college in 1977 over "hoe samen te leven". In het laatste deel, many, luistert een groep naar vier zangers die Tre canti popolari [Drie populaire liedjes] van componist Giacinto Scelsi vertolken, een stuk vol onomatopeeën en scherpe klanken.

Elk deel verkent op eigen wijze de existentiële ruimte van de stem, een terugkerend thema bij de Boer, zoals in Blindsight, dat ook deel uitmaakt van de Kanal-collectie. Ook snijdt ze voor het eerst "idioritmie" aan, een term van Roland Barthes uit de genoemde les. Daarmee verwijst Barthes naar de vrijheid van elke mens om binnen een groep volgens het eigen ritme te leven, en naar de spanning tussen individu en gemeenschap in het algemeen. De Boer maakte de film voor documenta (13).