Untitled

"Ik heb schilderen nodig omdat het iets fysieks is. Het is zoals iemand die elke dag gaat lopen, na een tijdje voelt het als een nood, het wordt een automatisme." Julien Meert, 2023.

Dit zelfportret van Julien Meert behoort tot een nog lopende reeks waaraan hij in 2014 begon. De ongeveer 20 portretten bestaan uit close-ups van de kunstenaar, gebaseerd op selfies. Tussen verleiding en afstoting ontvouwen ze zich van doek tot doek, steeds op hetzelfde grote verticale formaat.

Door de herhaling vervaagt het specifieke karakter van elk gezicht geleidelijk en wordt het een motief. De lege, opengesperde ogen zijn expressieloos en hypnotisch, terwijl de mond gesloten blijft. Het gelaat is uitvergroot om het hele oppervlak van het doek in beslag te nemen. Het is tegelijk erg aanwezig, zelfs intimiderend, en zwevend, haast lichaamloos.

Julien Meert had aanvankelijk niet de bedoeling om een zelfportret te maken. Hij nam gewoon een selfie om een juist geproportioneerd gezicht te kunnen schilderen. En in het beeld zag hij vervolgens zijn gemoedstoestand doorschemeren, een picturale uitdrukking van zijn innerlijke onrust. Hij besloot dit uit te werken tot een reeks, waarbij hij zichzelf telkens een nieuwe formele uitdaging stelde. Die oefening stelt hem in staat om afstand te nemen van zijn eigen beeltenis.