"With all those pavilions, some nations struggle to stand out. Not Belgium."
Het Belgisch paviljoen pronkt in Venetië
The New York Times was niet als enige diep onder de indruk van IT NEVER SSST. De performatieve tentoonstelling waarmee Miet Warlop sinds begin mei furore maakt op de 61ste Biennale van Venetië hakt er dan ook stevig in. Wanneer je het paviljoen betreedt stap je binnen in een plek waar het chanten, de muziek, dans en in gips gegoten woorden nooit on hold staan. In tijden van collectieve desoriëntatie werkt het ritueel louterend. De wachtrij aan de ingang moet je er sinds de opening van de biënnale wel bijnemen.
Het is de eerste keer dat performance centraal staat in het Belgisch paviljoen op de biënnale. Dag na dag – en dat zeven maanden lang! – raakt het paviljoen steeds meer tot de nok gevuld met de gipsen woorden die zich als een wervelwind door de ruimte bewegen met dank aan de onvermoeibare performers die ze dragen, doorgeven en weer stuk gooien. Performance en soundtrack vloeiend intussen in elkaar over tot een niets ontziende energie.
In de wervelwind lijken de woorden hun houvast te verliezen. Verspreid over de houten wanden langs de muren lijken ze achtergelaten, door de tijd vergeten. Als ware het overblijfselen van een oud karaokemachine wachtend op zuurstof van een nieuw arrangement.
Het Belgisch paviljoen pronkt in alle staff picks en pavillions that have the Venice Biennale Buzzing-lijstjes. Spreekt voor zich dat Kanal maar wat blij is de institutionele partner te zijn van het project én IT NEVER SSST in maart 2027 in Brussel te mogen ontvangen.
How to Stage a Performance in Venice
Een rondetafelgesprek voor FRIEZE met Miet Warlop, Ei Arakawa-Nash, Florentina Holzinger en Dries Verhoeven