"Hoe beter de beeldkwaliteit, hoe gewelddadiger het beeld is"

In haar werk focust Luna Mahoux op archieven rond zwarte cultuur, in het bijzonder rond muziek en communities die ze tijdens onderzoeksreizen in de VS ontmoette. Geïnspireerd door de theorieën van kunstenaar Hito Steyerl over "het gebrekkige beeld", jaagt Mahoux op het internet en in het echte leven op beelden. Gepixelde beelden en archieven gebruikt ze als tools om onzichtbare levens zichtbaar te maken. In een tijd waarin de Witte populaire cultuur zich elementen van de zwarte cultuur vrijelijk toe-eigent, zoekt Mahoux naar vormen van verzet en zelfdefinitie om die identiteit terug te claimen.